❯     ❯   Tito i ja - Tito ve ben (1992)

Favori Tito i ja - Tito ve ben (1992)

Tito i ja - Tito ve ben (1992)
Değerlendir:
  • +12
Yönetmen:
Goran Markovic
Senaryo:
Goran Markovic
Film Yılı:
Imdb:
8,0
Film Türü:
Komedi, Dram, Müzik
Film Dili:
Sırpça
Oyuncular:
Dimitrije Vojnov, Lazar Ristovski, Predrag Manojlovic
ülke:
Yugoslavya
Süresi:
118 min
Yönetmenliğe Çeyrek Asır önce başlayan Goran Markoviç, tıpkı Paskaljeviç, Kusturica ve Sdrjan Karanoviç gibi Yugoslav sinemasının ‘Çek Ekolü’nden geliyor; yani Prag’daki ünlü sinema okulu FAMU’da yetişenler arasından. Filmlerinde ülkelerine belli bir mesafeden bakmaya çalışan sinemacıların, daha çok buradan mezun olanlar arasından çıkması bir tesadüf değil. Nitekim Markoviç’in yapıtları, hep kendi toplumuna ve o toplumun bireylerine farklı açılardan tutulmuş birer ayna gibidir. Kendi çocukluk anılarınadan yansımalar içeren Tito ve Ben, Tito Yugoslavyasının sakin günlerinde, 1950’li yıllarda geçiyor. Filmin başında Zoran adlı 10 yaşındaki tonton bir çocuğun aile yaşamını bütün ayrıntılarıyla izliyor, ardından ülkenin kırsal kesiminde uzun bir yolculuğa çıkıyoruz. Zoran, Tito’yu ‘anne babasından bile daha çok’ sevdiğini anlatan şiiri sayesinde, gözüne kestirdiği kızın da katılacağı yarışmayı kazanmış ve Mareşal’in memleketi Kumroveç’e gidecek yürüyüş ekibine seçilmiştir. Ne var ki, ekibin başında düzen-nizam düşkünlüğüyle Stalin’e rahmet okutan bir öğretmen vardır… Filmin çekimlerinin, Yugoslavya’da iç savaşın ilk kıvılcımlarının çaktığı döneme denk gelmesi ise kaderin garip bir cilvesi olarak kaldı. Miloseviç’e ve temsil ettiği şeylere en başından beri muhalif konumunu koruyan Markoviç, Tito ve Ben’i çektikten sonra, ülkesinin karanlık bir tünele girdiğine ve artık istediği gibi film çekemeyeceğine kanaat getirdi. Bu dönemde, düşlediklerini daha özgürce gerçekleştirebileceği tiyatroya yöneldi. Kamerayı yeniden eline aldığında bile setini ülke dışına taşıdı: Sonraki filmi Burlesque Tragedy’yi (1995) Bulgaristan’da çekmeyi tercih etti. Ancak Miloseviç, nihayet adaletin pençesine düşüp Lahey’in yolunu tuttuğunda, on yıllık küskünlüğe son vererek kamerasını tekrar Belgrad’a taşıdı ve son filmi Sırbistan, Sıfır Yılı’nı çekti. Markoviç bu kez aynayı kendisine tutuyordu: Kendi yaşadıkları, ailesi ve arkadaş çevresi üzerinden, ülkesinin on yıllık envanterini kendi üslub